We hebben een baby van 2 of 3 maanden. Het is een dochtertje. Ik heb het kind vast en laat het vallen. Daarbij floept er een oogje uit en ook een paars ajuinachtig vlies dat errond hoort. Het oog is rood, de iris is geel met een bruin randje en de pupil lijkt op die van een kat: verticaal en lang. De baby is onder een tafel gestuiterd en ligt tussen de poten te krijsen met rood aangelopen gezicht. Ik ga op mijn knieën zitten om het kindje en het oog op te rapen.
Dan ben ik bij de dokter. Hij zegt dat het niet zo erg is, dat hij dat ook heeft gehad met zijn dochter, dat je het oog en het vlies er gewoon weer moet induwen. Ik ben wat meer op mijn gemak en vraag of hij het oog er terug in wil doen in mijn plaats. Dat gebeurt.
Ik heb het kind opnieuw in mijn armen. Het is gegroeid en het is een mooi meisje aan het worden. De baby kijkt nog een beetje scheel en ik voel me hier slecht over. Niemand anders maakt zich echter zorgen. Het kind legt haar handje tegen mijn wang.
Raar?
Da’s in mijn ogen (sic!) zacht uitgedrukt…
Je kan er wat van zeg. Jeeeezes…
Ik mocht wel denken dat ik de macaberste dromen beleefde. Ik heb mijn meester gevonden.
Hoe wist je dat ze elf maanden was? En niet twaalf? Ik zou nooit een baby elf maanden schatten hahaha, ik zou “ongeveer een jaar” gezegd hebben. Maar dat volledig terzijde.
Wat een freaky droom! Iets met bang zijn voor verantwoordelijkheden en fouten? Of gewoon bang dat baby-ogen nog minder volgroeid zijn dan de fontanellen natuurlijk.
@Bart
Ere wie ere toekomt, mijn onderbewustzijn heeft al het werk geleverd.
@Cobra
Een beetje een dubieuze eer hé.
@Wenz
Ik vergelijk het een beetje met mijn achternichtje (of hoe noem je de dochter van je nicht?), die is 11 maanden oud.
Sinds kort heb ik het werk van Jung (her)ontdekt en ik zoek nu inderdaad meer naar betekenissen dan vroeger.
Ik zou niet willen beginnen zoeken achter de betekenis van deze droom. Kan niet gezond zijn wat je nu te weten komt.