Iemand enig idee van welke bomen deze blaadjes zijn?
C.A. natuur is weeral enkele decennia geleden. 
Update: met de hulp van vriendjes en vriendinnetjes via e-mail, Twitter en Flickr heb ik al dit lijstje kunnen maken :
Ik zal deze velden missen (solo)
De plaats: Kortrijk.
Het tijdstip: iets te vroeg om mijn teerbeminde af te halen van haar werk.
Op zo’n momenten ga ik wandelen en kijken of er niets te fotograferen valt. Ik kom op de Grote Markt voorbij een apotheek genoemd naar een groenachtig, vleesetend, watervertoevend monster. De Franse naam natuurlijk. Niet vergeten dat we ons nog altijd in Kortrijk bevinden. Ik herinner me iets wat de tandarts mij heeft aangeraden. Aangezien ik nog wat tijd over heb, ga ik de apotheek binnen. In de buik van het pand beland, zie ik dat één van de werkneemsters vrij is. Ik kijk haar aan en stuur een innemende glimlach waar de gemiddelde heteroseksuele vrouw lichtjes incontinent van wordt. Hier ketst hij echter lelijk af tegen een muur van wat ik spontaan hersendoodheid zou noemen.
Wanneer ik bij de toonbank ben gekomen, blijft ze me uitdrukkingsloos aanstaren en pulkt iets uit haar neus met een onbeschaamde lethargische beweging. De wijsvinger gaat goed diep naar binnen en de neusvleugel puilt beangstigend ver uit onder de druk. Het eerste vingerkootje buigt zich om de vuile nagel optimaal contact te laten maken met wat het ook is dat daarbinnen dient verwijderd te worden. Dan komt de vinger weer naar buiten.
Even ben ik sprakeloos, maar dan geef ik een verwarde uitleg over wat ik zoek. Ze mompelt verveeld een vraag waarop ik geen bevredigend antwoord weet te vormen, waarna ze zonder een woord verdwijnt in de voorraadkamer. Ze keert terug met het juiste doosje dat ze op de toonbank kiepert. “Dat is het!” zeg ik en glimlach nog eens tevergeefs. “Kan ik met bancontact betalen?”. Ze negeert me straal en loopt weg. Verbaasd kijk ik haar na tot ik besef dat ik haar blijkbaar moet volgen naar een andere toonbank. Daar is een collega haar net voor om een chique Madame te laten betalen. Tovert ze daar wel geen glimlach tevoorschijn? “Oh doe jij maar eerst hoor!” zegt ze vriendelijk.
Dan is het mijn beurt om te betalen. Opnieuw is elk woord of elke vorm van elementaire beleefdheid in mijn richting verspilde energie. Daar is de zombieblik weer, en oh ja, daar gaat de vinger weer in de neus. Dit keer blijft ze me gedurende het smakelijke proces keihard in het gezicht kijken. Van puur ongeloof proest ik een lachje uit. Blijkbaar moet er toch iets tot haar amfibisch bewustzijn doordringen, want ze kijkt weg. Ik betaal en wens haar nog een goeiedag, maar dat blijft natuurlijk onbeantwoord.
B (solo)
Niet zoveel andere foto’s deze week
Elise prise (solo)
Miljaar wat een film zeg! En ik die dacht dat het niks voor mij ging zijn. Ik had gehoord dat er gruwelijke scenes in zaten, maar dat viel best mee. Het is zelfs sprookjesachtig. Een donker sprookje dat wel, maar dat zijn nog de beste. 
Meer ga ik er niet over vertellen, behalve dat het een van de beste films is die ik al zag.
