Ik wandel tussen de velden van mijn dorp, op zoek naar iets. Vanaf het einde van de weg komt een koe wild op mij afgestormd, ogen wijd opengesperd, tong uit haar mond, galopperend als een paard. Ze blijft recht op me afkomen, zonder vaart te minderen. Afwerend strek ik mijn armen vooruit en ik houd haar tenslotte tegen door met beide handen de natte snuit vast te grijpen. Het beest gaat zitten als een hond en vlijt zich tegen me aan. Net op tijd ontwijk ik haar tong door mijn hoofd weg te draaien. Ik besluit haar weer aan de lijn te doen om te winkelen.
Category
output
-
Tweelingen
Ik vraag me af waarom één versie van een lelijk mens soms niet genoeg is voor moeder natuur. ‘Herhaal je fouten zo vallen ze minder op’ komt misschien van pas bij jazz-improvisatie, maar toen ik vandaag op de trein mijn blik afwendde van de vetharige puber met chronisch onsluitbare mond waarvan de onderlip droop van het speeksel op de met acné bezaaide kin, kreeg ik gewoon zijn tweelingbroer te zien. Het enige wat erop zat was de ogen sluiten en het mentale beeld proberen te wissen. Horror!
Waarom zitten Fook Yu en Fook Mi nooit op de trein?
-
Je kan ook gewoon gelukkig zijn
Roland Verschaeves nieuw boek is uit, met illustraties van yours truly. -
Vanmorgen werd ik wakker als iemand anders
Ik ben Mel Gibson en speel de hoofdrol in een SF/spionagefilm. Samen met een partner vlieg ik (zoals in Super Mario Sunshine) met een door waterstralen aangedreven apparaat weg van de vijandelijke basis waar we net een missie hebben volbracht.
Dan verandert alles. Ik ben niet langer Mel Gibson en vlieg nu op eigen kracht boven een nachtelijk landschap. Ik begrijp dat het dromen ten einde loopt en dat ik terugkeer naar mijn slapende lichaam. Het land onder mij wordt met een soort zoeklicht beschenen, zodat ik alles in detail kan zien. Er loopt een kudde rendieren voorbij. Hier en daar herken ik enkele elementen in het landschap, maar die prachtige ruïne van eeuwenoude muren langs de rivier heb ik nog nooit gezien. Ik neem me voor om er overdag eens naar toe te wandelen. Ik nader een huis dat ik als het mijne herken en vlieg door een raam een slaapkamer binnen. Daar ligt een meisje te slapen in een stapelbed. Wanneer de wekker in de kamer afgaat word ik wakker als haar. Onmiddellijk begin ik te panikeren over het examen dat ik straks op school moet afleggen. Ik heb er namelijk niet genoeg voor gestudeerd!
Dan word ik wakker als mezelf. Dit keer is het echt en ik heb even moeite om te realiseren dat ik David ben. Gelukkig betekent dit ook dat ik niet meer moet inzitten met examens en dergelijke. Ik neem me wel voor om beter mijn best te doen.
-
Internet = De duivel
E-mail was altijd al een beetje gevaarlijk. Chatten rekende af met je laatste restje sociale omgang. En nu is er de genadeslag met Twitter. ‘What are you doing?’ In elk geval niks nuttigs meer.
Mappy stuurt mensen langs boereweggetjes waar ze nooit meer als dezelfde uitraken en men grijpt verslagen naar Mio’s en TomToms. Als gevolg evolueren we tot kwijlende onderwezens zonder enige vorm van oriëntatievermogen of neiging tot nadenken. De eerste tekenen zijn op Flickr te zien.
Maar wat echt des duivels is, dat is Google. De subtiliteit! Het subliminale! Het begint al wanneer je een Gmail adres wilt. Wordt het je niet opgedrongen, dan zit er niks op dan er als een junk om smeken bij een vriend die nog een voorraad heeft, want je kunt er niet rechtstreeks aan geraken. Ben je zover dat je kunt registreren, dan moet je een magisch woord herhalen dat zogezegd willekeurig en betekenisloos is, maar dan moet je ‘ns beter opletten. Gebruik je tenslotte Gmail, dan krijg je mini-reclames te zien die afgestemd zijn op de inhoud van je berichten. Zoals je hierboven kunt zien, had ik het vandaag met een vriend over mijn aanstaande trouwdag. Gelukkig zijn er nog blogs om je hart te luchten.
