david.twisk.com

E-mail was altijd al een beetje gevaarlijk. Chatten rekende af met je laatste restje sociale omgang. En nu is er de genadeslag met Twitter. ‘What are you doing?’ In elk geval niks nuttigs meer.
Mappy stuurt mensen langs boereweggetjes waar ze nooit meer als dezelfde uitraken en men grijpt verslagen naar Mio’s en TomToms. Als gevolg evolueren we tot kwijlende onderwezens zonder enige vorm van oriëntatievermogen of neiging tot nadenken. De eerste tekenen zijn op Flickr te zien.
Maar wat echt des duivels is, dat is Google. De subtiliteit! Het subliminale! Het begint al wanneer je een Gmail adres wilt. Wordt het je niet opgedrongen, dan zit er niks op dan er als een junk om smeken bij een vriend die nog een voorraad heeft, want je kunt er niet rechtstreeks aan geraken. Ben je zover dat je kunt registreren, dan moet je een magisch woord herhalen dat zogezegd willekeurig en betekenisloos is, maar dan moet je ‘ns beter opletten. Gebruik je tenslotte Gmail, dan krijg je mini-reclames te zien die afgestemd zijn op de inhoud van je berichten. Zoals je hierboven kunt zien, had ik het vandaag met een vriend over mijn aanstaande trouwdag. Gelukkig zijn er nog blogs om je hart te luchten.

Ik bevind me in een enorme witte ruimte. Het plafond, de muren en de vloer zijn helder wit en bevinden zich op honderden meters van mij. Blijkbaar zweef ik hier dus rond. Onder mij zie ik een gigantische stapel witte bollen. Elke bol is even groot als een zitbal en er staat telkens een zwart cijfer op. Ik weet dat deze bollen, de cijfers en hun plaats in de stapel gelinkt zijn aan de beurswaarden van groene appeltjes. Op een of andere manier ben ik in een levensgrote 3D-grafiek terechtgekomen. Wanneer de appelbeurs zou crashen, zou de stapel witte bollen helemaal in elkaar donderen om de actuele situatie te weerspiegelen. Maar ik weet dat het omgekeerd ook werkt, dus kom ik met de oplossing om elke bol met helium te vullen in plaats van gewone lucht, zo blijven de beurswaarden hoog en is alles veilig.

Het is stil op straat, het is nacht maar toch op een vreemde manier klaar buiten, zo zonder straatverlichting. Ik duw aan de achterkant van een auto en breng hem zo weg van waar hij geparkeerd staat naar de overkant van de straat. Daar plaats ik hem in de tegenovergestelde richting. Dit gebeurt allemaal met het grootste gemak. Ik vind het een geweldige grap en lach terwijl ik denk hoe verbaasd de eigenaar straks zal kijken wanneer hij ziet dat zijn auto niet staat waar hij het verwacht. Zou hij aan zichzelf twijfelen?

Dan begin ik te rennen, op mijn tenen, ongelooflijk snel met lange zwevende passen. Dit voelt geweldig! Ik ren de straat uit en kom in een soort park met middenin een futuristisch, organisch gevormd gebouw. Rond het gebouw draait zich een wentelweg naar de top. Vliegensvlug loop ik de weg omhoog, waarbij ik enkele wandelaars passeer. Ik hoor hun stemmen achter mij, maar ze worden niet stiller naarmate ik verder kom. Het lijkt wel of die mensen pal achter mij blijven, alsof ze even snel de achtervolging hebben ingezet.
“Dat kan toch niet,” denk ik “zo snel kunnen ze toch ook niet rennen?”
En inderdaad, als ik even omkijk zijn ze nergens te bespeuren.
Ik ben op de bovenkant van het hypermoderne gebouw aanbeland, op een uitgestrekt stenen plein.

Plots heb ik Herr Seele aan de telefoon. Iemand heeft hem mijn nummer gegeven omdat hij een nieuwe website wil laten maken. Ik voel me nog altijd euforisch en het komt niet tot een serieus gesprek. Ik maak rare stemmetjes en spreek overdreven dialect tegen hem. “Gie zit van Wostende, nji manneke?” Op een bepaald moment gaat het gesprek over ‘Den Duits’. Het is hilarisch en ik word lachend wakker.

Er waait een frisse wind door de wereld van alternatieve energiebronnen. De nieuwste methode ‘A.E.M.’ is een Belgische primeur en werd ontdekt door Prof. Boifeuil. Zijn team is al enkele jaren uitvoerig met research bezig, maar nu pas zijn ze ver genoeg gevorderd om de bevindingen publiek te maken. A.E.M. staat voor ‘Annoyance Extraction Method’ en gebruikt menselijke ergernis als voornaamste energiebron.

Hoe werkt dit in de praktijk professor?
Bij de zogenaamde energieleverancier wordt een aPod aangebracht. Dat is een draagbare ‘extraction unit’ die actief wordt als bij de drager een kritiek ergernisniveau wordt gedetecteerd. De energie die hierbij vrijkomt, wordt opgevangen door speciale sensoren. Is de aPod volledig opgeladen, dan wordt de energie overgebracht naar grotere aContainers waarmee een heel huishouden van groene energie kan voorzien worden.
Bijvoorbeeld: we hebben al enkele jaren een man in dienst die zich ongelooflijk ergert aan slechte muziek, of in elk geval aan wat hij subjectief als slechte muziek ervaart. Maar ergeren is zacht uitgedrukt. Die man wordt werkelijk razend bij het horen van onder andere ‘The Velvet Underground’, ‘Placebo’ of ‘Moby’. Dus wat doen we dan? We sluiten die man op in een kamer en zetten de CD ‘Play’ uren op repeat! Kijk maar…

(De professor toont een video-opname, waarvan verslag:)
Een twintiger wordt binnengeleid in een kamer met een zithoek. Een aPod wordt bij hem aangebracht en dan wordt hij alleen gelaten. De man gaat zitten en bladert wat door tijdschriften. Dan begint de muziek te spelen. Hij richt zijn hoofd op en vloekt: “Miljaar! Wat is DAT?! Wat een melo-gezeik zeg! Zo’n fucking ongeïnspireerde rommel! Luister naar dat loopke! Luister! Luister! Oh ja, en nog een keer en nog een keer. Verdomme zeg! Ja, zo kan ik het ook hoor, je ript een oude bluesplaat en je loopt die te pletter. En dan die piano en die drums, voorspelbaar als de pest. En dat heeft nog succes ook! FUCKING HELL! HET ZOU VERBODEN MOETEN WORDEN!!” Ondertussen is hij opgestaan en ijsbeert met wilde armgebaren door de kamer. Zo gaat het maar door. Rechtsonder in beeld worden opgevangen energieniveaus weergegeven. Zodra de muziek klinkt, staan die voortdurend op rood.

Indrukwekkend!
Ja, deze jongen vult in zijn eentje tot 5 aPods per dag. Daarmee wordt ons lab een maand van energie voorzien. En dan moet je weten dat onze 25 computers dag en nacht draaien.

Ik kan me voorstellen dat rustiger types niet veel baat hebben bij A.E.M.
Toch wel, zij het eerder indirect. Mensen met een uitgesproken ergernis-gen zijn uiteraard onze voornaamste leveranciers. Zij die echt getalenteerd zijn, zoals deze jongeman (wijst naar de razernij op het bevroren videobeeld) kunnen daar dan ook mooi hun brood mee verdienen. Maar deze energie kan eenvoudig gestockeerd en verdeeld worden. Het is goedkoper dan aardgas.
Bovendien biedt het verrassende toekomstperspectieven voor de tewerkstelling. Sociaal onaangepasten krijgen nieuwe kansen. Vastgeroeste ouderen kunnen hun pensioentje aanvullen door zich rot te ergeren aan de jeugd. Een wachtrij in het gemeentehuis wordt een ware kerncentrale… The sky is the limit!

Bedankt professor voor dit gesprek.
Ik ben blij dat het erop zit!
(Kijkt goedkeurend naar de energiemeter op zijn aPod)

Vandaag zat ik weer ‘ns op de boemeltrein naar huis. Enkele minuten nadat we Brugge hebben verlaten, sukkel ik naar goeie gewoonte in slaap. Wanneer de trein na stilstand in Zedelgem opnieuw vertrekt, word ik wakker. Enkele bankjes verder, schuin over mij, zie ik een Boeddhistische monnik zitten. Je weet wel, zo één in een oranje pij, kaalgeschoren en met een zachte glimlach om de lippen. Geen blanke gebrainwashte Hare Krishna, maar een echte monnik, recht uit Tibet.
Hij zit met de benen gekruist, handen gevouwen in zijn schoot, ogen dicht. Ik word heel vredig door hem daar zo te zien zitten. Terwijl mijn ogen alweer dichtvallen, maak ik me nog vaag zorgen over de conducteur. Die zal zich zeker kwaad maken omdat de man met zijn voeten op de bank zit.

Plots schiet ik wakker door luid gelach. De monnik ligt in een deuk. Hij heeft de slappe lach en kan absoluut niet meer stoppen. De mensen in de coupé gniffelen toegeeflijk. Maar wanneer het ruim twintig minuten later nog niet over is, zijn er steeds meer verveelde gezichten te zien en beginnen er geïrriteerde opmerkingen te klinken. Ondertussen besterft de monnik het bijna. Hij ligt dubbel geplooid naar zijn buikspieren te grijpen.
Ja, slapen zit er niet meer in, maar ik vind het best leutig. Zoals enkele anderen heb ik de neiging om mee te lachen, al weet niemand waarom.

Ondertussen zijn we de stations van Torhout, Lichtervelde en Roeselare gepasseerd. De trein raakt leeg. De man blijft maar lachen. Het lijkt nu erg pijnlijk. Zijn hoofd zit helemaal rood, er kloppen aders op zijn slapen. Af en toe wordt het lachen onderbroken door scheurende hoestsalvo’s. Ik maak me zorgen, maar durf eerst niet op hem afstappen. Schaapachtig glimlach ik naar de vrouw voor mij.

Uiteindelijk overwin ik mijn verlegenheid. Ik sta op en neem plaats voor de monnik. Ik ga er vanuit dat hij geen Nederlands spreekt en vraag dus: “Is everything okay?”
Hij kijkt op, tranen in de ogen, de mond verkrampt in een grimas.
Met veel moeite weet hij enkele woorden uit te brengen:
“I was just meditating… (bulderend gelach) …and I believe I got… (gepiep, gekreun en gelach) …en-en-enlightened… (lachen en hoesten) …I got to know… (zucht) …the meaning of life! (ongelooflijke lachuitbarsting)”
Dan valt hij weer ten prooi aan de spasmen.
Ik weet niet goed wat te doen en zit maar wat rond te kijken. De conducteur is kaartjes aan het controleren in de volgende coupé. Ik haal mijn Railflex-abonnement alvast boven.

En dan gebeurt het. De ogen van de monnik puilen uit zijn hoofd, het lachen stokt hem in de keel, er klinkt een gesmoord gerommel in zijn buik… en *BLAM*! Bloed en ingewanden vliegen door de hele wagon! Een lever kwakt tegen het raampje, hersenen druipen van het plafond…
Wat een smerigheid! En stinken! Ik zit helemaal onder de drek. Over het abonnement in mijn hand hangt een dikke darm te dampen. Voor mij ligt enkel nog een bebloede pij ter herinnering aan de monnik.

De conducteur komt de coupé binnen en stapt op me af, vakkundig negerend dat hij over een oogbal schuift. Ik zit nog verdwaasd te staren wanneer hij de Railflex uit mijn hand rukt. De darm ploft op de grond.
“Ja, dat wordt een boete meneer!”
“Huh?”
“Verbaasd? Kijk ‘ns naar je abonnement, dat kan ik niet lezen zeg! Je weet toch dat je niet mag schrappen op treinkaarten! En dan nog met van die dikke vette rode strepen, wat heb je daarvoor gebruikt? Wasco’s?”
“Maar eh…”
“Nog een excuus ook zeker? Allez, laat horen!”
Ik wijs naar de puinhoop en stamel: “Dat eh… heb ik wel niet gedaan hé.”
Hij kijkt vragend rond en schopt uiteindelijk een verfrommelde Metro weg.
“Ja, ik kan wel geloven dat die rommel niet van jou is. We zien wel ergere dingen nu de vakantie voorbij is. Maar dat neemt niet weg dat je datum onleesbaar is!”
Ik probeer nog steun te zoeken bij de vrouw waar ik net bijzat, maar die wiegt catatonisch heen en weer met een long in haar schoot. De conducteur grijnst zelfingenomen.

In Kortrijk stap ik af, 30 euro lichter, met gestold bloed in het haar, mijmerend over de zin van het leven en het feit dat we diep vanbinnen allemaal hetzelfde zijn.