E-mail was altijd al een beetje gevaarlijk. Chatten rekende af met je laatste restje sociale omgang. En nu is er de genadeslag met Twitter. ‘What are you doing?’ In elk geval niks nuttigs meer.
Mappy stuurt mensen langs boereweggetjes waar ze nooit meer als dezelfde uitraken en men grijpt verslagen naar Mio’s en TomToms. Als gevolg evolueren we tot kwijlende onderwezens zonder enige vorm van oriëntatievermogen of neiging tot nadenken. De eerste tekenen zijn op Flickr te zien.
Maar wat echt des duivels is, dat is Google. De subtiliteit! Het subliminale! Het begint al wanneer je een Gmail adres wilt. Wordt het je niet opgedrongen, dan zit er niks op dan er als een junk om smeken bij een vriend die nog een voorraad heeft, want je kunt er niet rechtstreeks aan geraken. Ben je zover dat je kunt registreren, dan moet je een magisch woord herhalen dat zogezegd willekeurig en betekenisloos is, maar dan moet je ‘ns beter opletten. Gebruik je tenslotte Gmail, dan krijg je mini-reclames te zien die afgestemd zijn op de inhoud van je berichten. Zoals je hierboven kunt zien, had ik het vandaag met een vriend over mijn aanstaande trouwdag. Gelukkig zijn er nog blogs om je hart te luchten.
