We hebben een baby van 2 of 3 maanden. Het is een dochtertje. Ik heb het kind vast en laat het vallen. Daarbij floept er een oogje uit en ook een paars ajuinachtig vlies dat errond hoort. Het oog is rood, de iris is geel met een bruin randje en de pupil lijkt op die van een kat: verticaal en lang. De baby is onder een tafel gestuiterd en ligt tussen de poten te krijsen met rood aangelopen gezicht. Ik ga op mijn knieën zitten om het kindje en het oog op te rapen.
Dan ben ik bij de dokter. Hij zegt dat het niet zo erg is, dat hij dat ook heeft gehad met zijn dochter, dat je het oog en het vlies er gewoon weer moet induwen. Ik ben wat meer op mijn gemak en vraag of hij het oog er terug in wil doen in mijn plaats. Dat gebeurt.
Ik heb het kind opnieuw in mijn armen. Het is gegroeid en het is een mooi meisje aan het worden. De baby kijkt nog een beetje scheel en ik voel me hier slecht over. Niemand anders maakt zich echter zorgen. Het kind legt haar handje tegen mijn wang.
